ناممکنهای علم

آزمایشات و تجربیات جدید نشان می دهند که این عمل در ابعادی به اندازه اتم قابل انجام است آن هم برای فواصلی به اندازه هزارم میلی متر (شاید بهتر بود که این جابه جایی را با دست انجام می دادیم). ولی آیا این جا به جایی ها در مورد انسان هم صدق خواهد کرد؟

بسیاری معتقدند که به کمک تکنولوژیهای آینده بله! ولی چالش هایی وجود دارند که این موضوع را غیر قابل انجام می کنند. ما به کمک دستگاه فاکس می توانیم نوشته، دست خط و حتی تصویری را از جایی به جایی بسیار دورتر در کسری از ثانیه ارسال کنیم. با همین تکنولوژی در آینده خواهیم توانست اشیاء کوچک و ساده را نیز منتقل کنیم. البته باید در نظر داشت که در حقیقت این روش یک انتقال واقعی نیست بلکه یک نسخه سازی از جسم مبدأ است که توسط پرینترهای سه بعدی در مقصد به وجود می آید. پس درحقیقت ما چیزی را منتقل نکرده ایم بلکه مشخصات جسم مبدأ را به مقصد ارسال می کنیم تا در آنجا یک نسخه جدید از آن به وجود آید.

برای یک جابه جایی واقعی تنها راه ممکن تبدیل جسم اولی به نوعی از انرژی وارسال آن به جایی دورتر و بازتولید آن جسم از انرژی دریافتی است. بر روی کاغذ نوشتن این متد بسیار ساده است ولی در عمل چه؟ دستگاهی که برای این انتقال بزرگ در نظر گرفته می شود باید قابلیت این را داشته باشد که تک تک ذرات و اتمها و مولکولهای تشکیل دهنده آن جسم و یا انسان را ریز به ریز با تمام مشخصات و مختصات خاصشان لایه برداری کند، تک تک آنها را به انرژی تبدیل کرده و به مقصد ارسال نماید.

تا اینجا ما به میزان بسیار زیادی انرژی و میدانهای فوق العاده قوی مغناطیسی و یک دستگاه نیاز داریم که حتی از عملکرد درونی آن بی خبریم و راهی برای اسکن تک تک ذرات و تبدیل آنها به انرژی ارائه نکرده ایم. حتی در صورتی که این موارد را در اختیار داشته باشیم فقط قادر خواهیم بود که اجسام بی جان را از این طریق انتقال دهیم. با چسباندن یکسری اتم و مولکول به هم چگونه می توان یک سلول زنده و دارای حیات ساخت.[2]

آدمی که به این طریق به هم چسبانده شده است چگونه می تواند ببیند، بشنود، فکر و احساس کند و به زندگی عادی اش بازگردد؟ در این انتقال چه بر سر خاطرات، تجربیات و اندوخته های ذهنی و درونی و قلبیش خواهد آمد؟ اصولاً برای انتقال روح آن فرد و اتصال آن روح به جسم باز ساخته شده اش چه راهی در نظر گرفته می شود؟

مشکل و تناقض دیگری که در این انتقال وجود دارد آن است که اگر فرض کنیم روزی توانستیم اطلاعات کامل و دقیق تک تک ذرات بدن یک انسان را استخراج کرده و به کمک آنها در جایی دیگر مجدداً آن اطلاعات رابه بدن انسان تبدیل کنیم پس خواهیم توانست کپی های متعددی از آن اطلاعات به وجود آورده و از یک انسان نمونه های بیشماری بسازیم از این خنده دارتر؛ خواهیم توانست به هر اندازه که بخواهیم آن کپی ها را در نسخه های کوچکتر یا بزرگتری بازسازی کنیم؛ آنها را دستکاری یا اصلاح کرده و یا با هم مخلوط کنیم و از بدن دو انسان یک انسان بسازیم و یا کوتوله هایی داشته باشیم شبیه به داستان گالیور و یا انسانی که نیمی از بدنش با یک شیر یا اسب ترکیب شده است. اگر من جای شما بودم به چنین دنیای مسخره و وحشتناکی حتی فکر هم نمی کردم!

راه دیگری که برخی از نویسندگان داستانهای تخیلی مطرح کرده اند استفاده از کرم چاله ها برای انجام سفرهای اعجاب انگیز در قلب زمان و مکان است. کرم چاله ها دریچه هایی هستند که ما را به ابعاد دیگری از دنیا منتقل می کنند. گفته می شود در میان منحنی های فضا و مکان حفره هایی است که ابعاد را به یکدیگر متصل می نماید. به کمک این حفره ها که کرم چاله نامیده می شوند می توان هم در فضا و هم در زمان سفر نمود. باید به عرضتان برسانم که علم فیزیک تا کنون هیچ شاهدی برای وجود این حفره ها پیدا نکرده است و وجود آنها صرفاً در حد یک تخیل اسرار آمیز باقی مانده است ضمناً حتی اگر چنین حفره هایی نیز وجود داشته باشد باز معلوم نیست که با ورود به آنها چه بر سر اعضا و جوارح بدن می آید و آیا می توانیم زنده از آن بیرون بیاییم یا خیر! تازه اگر به سلامت هم از آن عبور کنیم معلوم نیست که سر از کجا در می آوریم، شاید سیاره ای دیگر و یا حتی جهانی ناشناخته. فقط امیدوارم که اشتباهاً سر از جهنم در نیاوریم.

بنابراین باز مجبوریم به همان هواپیماها و کشتی های فوق سریع بسنده کنیم و زحمت چند ساعت مسافرت را متقبل شویم. بار الهی! این مسافرت را برما و همراهان ما آسان گردان.[3]

برچسبها: ناممکنهای علم, تکنولوژیهای آینده, زندگی در آینده چگونه خواهد بود, پیشرفت تکنولوژی, پیش بینی فناوریهای آینده تصویری از آینده بشر و بشر آینده...